یکشنبه , 23 مرداد 1401 - 11:38 بعد از ظهر

تفريح سالم در رفتار علي عليه السلام خنده ممدوح و خنده مذموم

تفريح سالم در رفتار علي عليه السلام

خنده ممدوح و خنده مذموم

عَنْ مُعَمَّرِ بْنِ خَلَّادٍ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا الْحَسَنِ ع فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ الرَّجُلُ يَكُونُ مَعَ الْقَوْمِ فَيَجْرِي بَيْنَهُمْ كَلَامٌ يَمْزَحُونَ وَ يَضْحَكُونَ فَقَالَ لَا بَأْسَ مَا لَمْ يَكُنْ فَظَنَنْتُ أَنَّهُ عَنَى الْفُحْشَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص كَانَ يَأْتِيهِ الْأَعْرَابِيُّ فَيُهْدِي لَهُ الْهَدِيَّةَ ثُمَّ يَقُولُ مَكَانَهُ أَعْطِنَا ثَمَنَ هَدِيَّتِنَا فَيَضْحَكُ رَسُولُ اللَّهِ ص وَ كَانَ إِذَا اغْتَمَّ يَقُولُ مَا فَعَلَ الْأَعْرَابِيُّ لَيْتَهُ أَتَانَا

الكافي    ج‏2    663    باب الدعابة و الضحك 

به ابو الحسن الرضا (ع) گفتم: جانم به قربانت، انسان در اجتماعى مى‏نشيند. بعد سخنى به ميان مى‏آيد كه مزاح مى‏كنند و مى‏خندند.

ابو الحسن گفت: مانعى ندارد، اگر چيزى نباشد. من تصور كردم كه منظور آن حضرت، فحش و متلك بود. بعد از اين سخن، ابو الحسن الرضا گفت: يك نفر اعرابى از صحرا مى‏آمد و براى رسول خدا هديه مى‏آورد، و هنوز از جايش برنخاسته بود كه مى‏گفت: اى رسول خدا! پول هديه را لطفا بپردازيد. رسول خدا از سخن او مى‏خنديد. بعدها هر گاه كه رسول خدا غمناك بود مى‏گفت:آن مرد اعرابى چه شد؟ كاش مى‏آمد و ما را مى‏خنداند.

رَفَعُوهُ إِلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ وَ أَبِي جَعْفَرٍ أَوْ أَحَدِهِمَا ع قَالَ كَثْرَةُ الْمِزَاحِ تَذْهَبُ بِمَاءِ الْوَجْهِ وَ كَثْرَةُ الضَّحِكِ تَمُجُّ الْإِيمَانَ مَجّا

الكافي    ج‏2    665    باب الدعابة و الضحك 

 شنيدم ابو عبد اللَّه صادق (ع) مى‏گفت: زياد خنديدن، وجاهت آدم را مى‏برد.

 ابو جعفر باقر (ع) گفت: اگر صداى خنده‏ات به قاه‏قاه بالا گرفت، بعد از آن كه از مستى خنده باز آمدى بگو: «بار خدايا از من نفرت مكن».

شنيدم ابو عبد اللَّه صادق (ع) مى‏گفت: شوخى و متلك برادر كوچكتر فحش و دشنام است.

 ابو عبد اللَّه صادق (ع) گفت: در جدل ستيزه مكن كه ارج و ارزش تو را مى‏كاهد و شوخى مكن كه بر گستاخى مردم مى‏افزايد.

درباره ی sahifa

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.